Powstało z inicjatywy Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Rabce. Jego wybudowanie wiązano z równoczesnym oddaniem do użytku turystów wieży widokowej. Dzięki zaangażowaniu Oddziału PTT w Rabce, społeczeństwa uzdrowiska, a także mieszkańców sąsiednich wsi schronisko powstało w ciągu roku (od czerwca 1930 r. do sierpnia 1931 r.)
Projekt architektoniczny przygotowali Stanisław Dunin Borkowski i Jerzy Czoponowski. Otwarcie obiektu nastąpiło 9 sierpnia 1931 r.
Dzięki kierowniczce obiektu Karolinie Kaleciakowej budynek nie został spalony przez Niemców w czasie wojny.
W 1944 r. schronisko rozpoczęło dalszą działalność jako jedyne w Beskidzie Wyspowym.
W 1953 r. założono tu stację Meteorologiczną.
W 1954 r. wykopano studnię. Dzięki niej schronisko ma własną wodę. Służy ona nadal. W tym samym roku doprowadzono do schroniska linię telefoniczną.
W 1961 r. stanął na szczycie Lubonia Wielkiego kilkupiętrowy budynek stacji przekaźnikowej TV
W 1962 r. do schroniska doprowadzono prąd.
Podczas obchodów 40 –lecia, w sierpniu 1971 r. schronisku nadano imię Stanisława Dunin Borkowskiego, wmurowując tablicę pamiątkową z brązu na ścianie frontowej. Jubileusz 50 – lecia obchodzono w sierpniu 1981 r. Wzięło w nich udział prawie 2000 osób .
Strona internetowa schroniska na Luboniu Wielkim - http://lubonwielki.republika.home.htm

                               

Jest to góra położona na północ od Mszany Dolnej. Na szczyt prowadzi szlak zielony i czerwony. Najlepsze widoki są na szlaku czerwonym. Szlak biegnie doliną rzeki Mszanka, a potem pośród pól aż do lasu. Największą atrakcją tej góry są wspaniałe wąwozy. Znajdują się tu lasy bukowe, które porastają cały szczyt góry. Są one pozostałością po dawnej puszczy karpackiej. Występują tu dobre warunki do uprawiania narciarstwa biegowego. Między innymi na szlaku czarnym, który prowadzi z Kasinki Małej. Pod szczytem znajduje się baza szkoleniowo – wypoczynkowa .Można tam przenocować.

   

                               

Najciekawszym szlakiem prowadzącym z Mszany Dolnej jest szlak czarny. Jest on dość trudny. Szlak prowadzi w górę, wchodzi w dolinę, gdzie płynie górski potok. Potem wspinamy się ostro pod górę. Jest to najtrudniejszy etap na szlaku w całym Beskidzie Wyspowym .Wspinając się pod górę mijamy sporo kamieni i skał piaskowca. Z trasy można podziwiać piękne widoki na Mszanę Dolną i Kasinkę Małą. Na szczycie zobaczymy drewniany krzyż ( jest to mogiła partyzanta), kapliczkę, ołtarz oraz kamień z tablicą poświęconą Papieżowi Janowi Pawłowi II. Wrócić możemy zielonym szlakiem do Lubnia lub na Glisne.

   

                               

Turbacz jest najwyższym szczytem Gorców (1310 m npm ).  Sam wierzchołek to spłaszczona kopuła pokryta lasem świerkowym. Jeszcze do końca XIX w. używano błędnej nazwy szczytu - Niedźwiedź. Wzięła się ona z pomyłki wojskowych kartografów austriackich, którzy nazwę północnogorczańskiej wsi odnieśli do najwyższego szczytu. Szczyt Turbacza oznaczony jest  kamiennym obeliskiem. Przechodzi tędy główny szlak beskidzki.
Schronisko na Turbaczu znajduje się na skraju polany Wolnica, tworzącej wraz z rozległą Halą Długą ciąg polan pomiędzy Turbaczem a Kiczorą. Zbiegają się tu wszystkie ważniejsze trasy turystyczne (8) przecinające Gorce.
Pierwsze schronisko w rejonie Turbacza  zostało wybudowane przez Oddział PTT z Nowego Targu na polanie Wisielakówka, w październiku 1925 r. Był to niewielki drewniany budynek z małą werandą i pokojami gościnnymi na poddaszu. Przetrwał do listopada 1933 r., kiedy spłonął doszczętnie, podpalony przez nieznanych sprawców. Do budowy drugiego schroniska przystąpiono już w roku następnym - tym razem na polanie Wolnica. Budowa trwała kilka lat i przerwała ją II wojna światowa. W czasie okupacji schronisko było jednak czynne i oprócz goszczenia nielicznych turystów pełniło przede wszystkim rolę bazy kontaktowej na szlaku kurierów polskiego ruchu oporu, a nieraz dawało schronienie działającym w Gorcach oddziałom partyzanckim. Niemcy otoczyli schronisko w 1943 r., a w listopadzie tegoż roku w czasie walk z partyzantami zostało ono doszczętnie zniszczone.
Budowę trzeciego schroniska pod Turbaczem rozpoczęło PTTK  w 1953 r. wg projektu Anny Górskiej, jednak oddano go do użytku dopiero 22 lipca 1958 r. Nadano mu wówczas imię Władysława Orkana. Jest to duży kamienny budynek o dwóch prostopadłych skrzydłach, z arkadowym wejściem od strony południowej, przykryty strzelistym dachem gontowym z mansardami.
Obecnie schronisko ma ponad 100 miejsc noclegowych w salach 2-, 3-, 4-, 6-, 10-, a nawet 16-osobowych.  Na gości czeka też” apartament”. Do dyspozycji turystów jest jadalnia i kuchnia serwująca gorące posiłki obiadowe, świetlica, kawiarenka.  Przez cały rok w schronisku dyżuruje ratownik GOPR, dysponujący łącznością radiową z innymi posterunkami.

NASZA TRASA: KONINKI – TURBACZ – KONINKI – SZLAK: ZIELONY – CZERWONY – ZIELONO, NIEBIESKO, ŻÓŁTY –      zobacz zdjęcia.

Z Mszany Dolnej należy dojechać do Koninek. A tam najlepiej jest skorzystać z wyciągu krzesełkowego. Wyjedziemy nim z Koninek na grzbiet Tobołowa ( 1000 m ). Zaoszczędzimy ponad godzinę czasu. Od stacji pójdziemy zielonym szlakiem przez polanę Tobołową.  Zobaczymy tam panoramę Beskidu Wyspowego. Szlak przechodzi obok Suhory (1000 m). Na jego szczycie znajduje się obserwatorium astronomiczne. Powstało w 1987 r. dzięki Wyższej Szkole Pedagogicznej z Krakowa. Z Suhory wędrujemy na Obidowiec. Tam dochodzimy do szlaku czerwonego, który prowadzi w stronę Starych Wierchów. Szlakiem tym można dojść na szczyt Turbacza. My wstąpiliśmy na Halę Turbacza, gdzie znajduje się Szałasowy Ołtarz, a  stamtąd szlakiem zielono – niebiesko - żółtym poszliśmy na szczyt Turbacza. Wróciliśmy tą samą trasą. 

   katalogów i stron zaprzyjaźnionych